Köyde Yetişen Ağaç Türleri: Kavak, söğüt, iğde odun ve kerestesinden yararlanılan en yaygın ağaç türleridir. Kendiliğinden çevrede yetişen Alıç, Yemişen, Badem, Ahlat, Karacaağaç, boz tiken, böğürtlen, kuşburnu ve nadiren yılgın gibi çalı ve benzeri türler de vardır. Dağlarda ise en yaygın olarak başta meşe, ardıç, karamık tikeni ve benzeri küçük çalılar mevcuttur.

Köyde Yetişen Ot Türleri:

Kekik: Kaynatılarak içilir. Nefes darlığına iyi gelir.

Papatya: kaynatılarak içilir.

Yavşan: Kaynatılır suyuyla yıkanılır ve bir avuç içilir. Midenin üşütülmesine iyi gelir.

Sütleğen: Acı bir sütü vardır. Ancak eldeki siğillerin kaybolması için sürülür.

Sığır kuyruğu: Çayı yapılır ve mayasıl ile idrar yolları rahatsızlılarında kullanılır.

Koyun gözü: Çayı yapılarak nefes darlığı ve romatizmada kullanılır.

Acı kelek: Armutlunun derelerde olur. Meyvesinin suyu buruna damlatılarak sinüzite iyi geldiği bilinir. Ancak çok asitli olmasından dolayı kimsenin bu işi doktor kontrolü olmadan yapması tavsiye edilmez, çok tehlikelidir.

Efelek: Yaprakları toplanır kaynatılır batı yapılır. Ayrıca dolması yapılır.

Madımak: Yemeği yapılır.

Tekircan (tekelcan): Yemliği andırır fakat yaprakları dilimlidir ve tadı farklıdır. Tuzlanarak yenir.

Yemlik: Tarlalarda olur ve tuzlanarak yenir.

Kuzu kulağı: Meşelerin dibinde olur ve doyumsuz bir ekşiliği olur.

Livik: Çorbası yapılır ve çok ekşidir.

Kızılcık: Efeliğe benzer fakat tadı farklıdır.

Tavuk göğsü: Baharın ilk çıktığında yemeği yapılır.

Yüksük kaşı: İlk yapraklarından yemek yapılır.

Çıtlık: İlk çıktığında kabasaba denen yemek yapılır diğer ot türleriyle karıştırılarak. Kökü sökülerek sütü güneşe bırakılır kuruyunca sakız yapılır. Kökünden bağlayıp kapı süpürmek için süpürge yapılır.

Pırçalık: Taze iken yaprağı ve yerdeki yumrusu sökülür soyulur yenir.

Ahlat: Olgunlaşmış meyveler yenir, turşu vurulur, hoşaf yapılır. Olgunlaşması için samanın üzerine serilir.

Böğürtlen: Meyveleri olgunlaşınca yenir.

Ardıç: Meyveleri yenir.

Yemişen: Meyveleri yenir.

Dağ eriği: Hoşafı yapılır.

Kangal: Gövdesi soyularak yenir.

Pürpürüm (semiz otu): Cacık yapılır.

Hardal: Taze yaprakları ve gövde soyularak yenir.

Nane: Sulak yerlerde yetişir ve özellikle ayran çorbası ve diğer çorbaların üzerine yağ ile kavrularak dökülür.

Isırgan: böreği yapılır.

Sirken: Pancar ve bahçe işleriyle uğraşanların baş belasıdır. Yörede bilinmez ama başka bölgelerde yemeği yapılır.

Ebegümeci (Ebe komeci):Şifalı olduğu söylenir yendiğinde.

Çiğdem: Yumrusu yenir.

Dereotu: Yaprakları yenir.

Keklik otu: Yaprakları koku olarak kullanılır.

Üzerlik: Nazar için tütsü yapılır.

Kuş kuş: Baharın ilk çıkan ot türüdür ve tuzlanarak yufka ekmek arasında yenir.

Çırtlık: Çıtlığa benzer ve çiçekleri farklıdır. Taze iken taban yaprakları yenir.

Eşek otu: Harmanlarda yoğunlukla biter ve çok güzel çiçek açar fakat çok acıdır.

Sümüklü kangal: Genelde kazlar bu dikeni yemesine bayılır.

Eşek dikeni: Kangala benzer ve acıdır, eşikler yer.

İt dirseği: armut şeklinde meyveleri olur, ekin ve mercimek tarlasında yoğun çıkar.

Bıtırak: Çiftçinin baş belasıdır.

Ayrık: Sulak arazide biten bir ottur ve çiftçinin en sinir olduğu ot türüdür.

Yonca: Hayvanları beslemede en faydalı bitki.

Çayır otu: sulak ve ekilemeyen kısımlarda meydana gelir ve yazın kurutulup kışın hayvanlara verilir.

Deve tabanı: Tarlalarda olur ve yerin altındaki yumrusu yenir.

Yer elması (yabani olan): Yerin altındaki yumruları yenir ve tuhaf bir tadı vardır.

Köyde Yetişen Mantar Türleri:

Evlek Mantarı: Kıran tarla, salır, öksürük kayası, ve çivili bölgelerinde yetişen bu mantarın içi çanak şeklinde olup kahverengi renktedir ve büyüyüp açıldıkça siyahi bir renk alır. Dışı beyazdır.

Çalı Mantarı: Yörede A Mantar denilir ve çalılık bölgelerde ve eken tarlalarının içinde bahar aylarında çıkar.

Kuzu Göbeği: içi siyah olup sivri ve uzunca bir mum gibi çıkar toprağın altından.